Cacao is al heel lang een onderdeel van mijn leven. Jarenlang begeleidde ik cacao ceremonies en zag ik hoe mensen via deze zachte drank ruimte vonden voor reflectie, verbinding en innerlijke rust. Die periode was waardevol en leerzaam.

Als je veel mediteert, merk je soms iets grappigs of misschien frustrerends: je sleutels verdwijnen, je vergeet waar je je tas hebt neergelegd, of je vergeet de naam van iets wat je net wilde zeggen. Wat is er aan de hand? Ben je nu ineens vergeetachtig? Of gebeurt er iets diepers?

Het is januari, midden in de winter. Mijn lijf hunkert naar rust, naar stilte. Mijn hoofd daarentegen zit vol plannen, ideeën en doelen. “Kom op, ga aan de bak!” roept het. “Doe dit, organiseer dat, alles moet nu.” Maar alles wat ik op dat moment probeer, voelt stroef, gedwongen of mislukt zelfs.. precies omdat het hoofd aan het roer staat.

Het is een manier om te vertragen, stil te staan bij mezelf en mijn gedachten en gevoelens te ordenen. Vanuit mijn persoonlijke meditatiepractise maar ook vanuit mijn merkte ik dat schrijven me hielp om inzichten uit meditatie concreet vast te houden en te integreren in mijn dagelijks leven.

We kennen het allemaal: die periodes waarin we het gewoon even niet weten.

Ik voel het elke keer weer:Zodra vrouwen samenkomen in een veilige ruimte, gebeurt er iets wat bijna niet in woorden te vatten is. De energie verandert. Schouders zakken. De adem wordt dieper. Het hart opent zich. En ergens onderweg, tussen de lachbuien en de stiltes, gebeurt er heling.

Soms weet je het ineens. Of misschien sluipt het er langzaam in. Dat gevoel van: het oude werkt niet meer. Je werk geeft geen voldoening. Je lijf protesteert. Je energie lekt weg in alledaagse verplichtingen. En ergens vanbinnen begint iets zachtjes te roepen: het mag anders.

Laatst sprak ik een deelnemer die zei: “Ik vind het zo moeilijk om grenzen aan te geven… ik wil niemand afwijzen.” En ik voelde direct: dat is zo’n herkenbaar gevoel. Want we zijn opgegroeid met het idee dat grenzen stellen hard is, egoïstisch zelfs. Maar in werkelijkheid is het precies het tegenovergestelde.

Wist je dat 98% van je keuzes onbewust wordt aangestuurd? Slechts 2% van wat je doet op een dag is écht een bewuste keuze. De rest komt voort uit automatische patronen, gewoonten en, jawel, je hersenchemie. Achter die onbewuste keuzes zitten drie krachtige drijfveren, elk verbonden aan een specifiek "gelukshormoon":

Misschien wilde je het zelf ook: een langzame zomer.Een seizoen waarin je mag uitademen, tot rust komen, en de haast van het jaar even loslaat.

In onze snelle wereld is het soms lastig om écht te genieten van het moment. We rennen van taak naar taak, voelen spanning in ons lichaam en hebben het gevoel dat we altijd meer moeten doen, bereiken en willen. Maar wist je dat hoe meer spanning je draagt, hoe minder je echt kunt genieten? En dat die spanning ook je succes en geluk belemmert?

De zomer nodigt me uit. Niet om méér te doen, maar juist om minder te hoeven.De warme dagen, het langzame licht, de geur van bloemen en gras – ze fluisteren:“Rust maar uit. Kijk eens echt. Voel.”